donderdag 30 november 2017

Afscheid

En zo is de laatste ochtend alweer aangebroken, en ga ik vanavond afscheid nemen van dit schitterende land en zijn prachtige mensen. Het regenseizoen heeft ons uiteindelijk ingehaald, het regent pijpestelen, en de ervet monkeys schuilen in de bomen om me heen. Wat een prachtige plek is dit om ijn Oeganda avontuur af te sluiten, ik zou hier nog wel even willen blijven, zo mooi is het hier.
Maar ik was gebleven met de rit naar Queen Elizabeth NP.. Gelukkig niet zo lang, en we zijn nog gestopt bij een lokale markt, waar we even overheen zijn gelopen. Je kijkt je ogen uit, wat je daar allemaal ziet, sprinkhanen, die worden levend verkocht om thuis naar smaak te roosteren, allerlei vee, groente en fruit, gerookte vis, en allerlei kleding en huiswaar als potten, pannen, shampoo, afwasmiddel, noem maar op, het was 1 krieoelende massa waar wij als 8 mzungu natuurlijk erg opvielen. Volgens David (onze chauffeur) werd het later op de dag nog veel drukker, kan het me gewoon niet voorstellen!

De lodge ligt erg mooi, hele leuke kamer met openslaande deuren naar een klein terrasje met 2 stoelen, en uitzicht op Lake George. Hal vier zouden we vertrekken voor de game drive, maar David was de sleutels voor de truck vergeten, dus het werd een uurtje later. Het was inmiddels ook gaan regenen, het rommelde al sinds de lunch. Gelukkig werd het later weer droog, al had het de wegen niet echt goed gedaan, het was flink modderig. We hadden wat Uganda kobs gezien, wat verscgillende vogels en pumba's natuurlijk, toen de truck voor ons (we hadden maar 1 ranger) ineens omkeerde, en een niet heel duidelijk weggetje opging. We hebben flink gehobbeld en gedrift door de modder, toen we bij een andere wagen van Matoke kwamen; er lagen 2 leeuwinnen in het gras! Echt niet te zien gewoon, je zou er zo overheen rijden! Maar wel weer heel dichtbij geweest dus, gaaf! Later bleek dat er nog 2 leeuwinnen in de bosjes hadden gelegen (ze hadden allemaal een collar om). Via dezelfde weg weer terug, en op de plek waar we de weg weer opmoesten, kwam onze truck in de modder vast te zitten! Wij konden er goed om lachen, Musa heeft ons er uit getrokken met zijn wagen, en zo konden we weer verder.

Na een heerlijke nacht gingen we de volgende ochtend op tijd op pad voor een volle dag in het park, dus packed lunch mee. Dit keer hadden wij ook een ranger, en voor de lol hadden we gezegd dat we wel graag een mannetjesleeuw wilden zien, die hadden we nog niet gezien. En een luipaard natuulijk, dat sprak voor zich. Na wat waterbucks, een hippo in een groen poeltje, warthogs, buffels en een olifant, zagen we een stuk of 6 wagens staan, met ervoor....een leeuw! En toen we dichterbij kwamen zagen we ook de leeuwin liggen, net klaar met paren. Konden we mooi foto's maken, en verderop bleek er nog een mannetje te liggen, in een cactusboom! Licht was niet super, maar zo gaaf om gezien te hebben. Toen weer terug naar het verliefde paartje, want dat wilden we wel eens meemaken natuurlijk. Het was echt gaaf om zoiets in het echt te zien, ipv op tv.  Even verderop kwamen we de 4 dames van gister weer tegen, en later ook nog een eenzame leeuwin, dus 8 leeuwen op 1 dag, meer dan we tot nu toe in de hele reis hadden gezien!.
Midden in het park was een kleine craftmarket waar we wat geshopt hebben, en wat te drinken gehaald, om daarna verder te rijden naar het Kazinga kanaal, wat Lake George met Lake Edward verbindt.Met uitzicht op nijlpaarden in het water, en olifanten die de badende buffels een stuk verder jaagden hebben we onze lunch opgegeten, om om 2 uur de boot op te gaan, We hadden een bootje voor ons achten, heul fijn is dat. Echt zó ontzettend veel gezien, natuurlijk veel nijlpaarden, maar ook een badderende olifant, buffels, kobs, een stel olifanten die elkaar aan het uitdagen waren, en een paar krokodillen. Het laatste stuk was een plek waar echt heel veel vogels bij elkaar zaten, pelikanen, ooievaars, aalscholvers, reigers, noem maar op.

Na weer zo'n heerlijke nacht (boxspring bedden) gingen we pas om 9 uur weg, we mochten dus uitslapen, maar ik ben al zo gewend aan het vroegere opstaan, dat ik om 7 uur met mijn boek op de veranda zat.
Het was weer een lange auto-dag, maar hele mooie uitzichten, dus zeker niet vervelend. Het laatste stuk naar de lodge was echt hobbel de bobbel (African massage!) En de oprit, of liever afrit, naar de lodhe echt ontzettend steil!! En wat is het alweer een schitterende plek, op een schiereilandje in Lake Mutanda, met de wevertjes en ijsvolgels voor de deur, en uitzicht op een vulkaanketen.  \Met kriebels im mn buik ging ik slapen, met de wekker om 5 uur, want morgen was het.....

Gorilladay!!! Na een slechte nacht (Chinese bedden weer) was het wel even moeilijk toen de wekker ging, maar het was nog anderhalf uur rijden dus ik had nog even de tijd. Toen we er waren, waren we zo door elkaar geschud dat het nog wel even duurt voor mijn organen allemaal weer op de juiste plek zitten, zeker omdat we dezelfde weg terug gingen. Onze ranger heet Amos, en mijn porter was Janie ,mijn steun en toeverlaat voor het komende avontuur. En dat was het zeker, en wat was ik blij met haar, mensenkinderen wat een klim! Bijna steil omhoog, door de varens, bomen, lianen en al het molm wat op de bodem lag, waardoor je je soms flink kon vergissen en ergens doorheen zakte, waren gelukkig de gorilla's niet heel ver weg, al moest ik eerst even bijkomen voor ik mijn eerste blik op de silverback kon werpen. Wat een machtig beest is dat zeg, hij zat midden op het pad op zijn gemak wat van de boom te eten. Toen hij wegging gingen we verder op zoek naar de rest. We vonden een paar vrouwtjes en een kleintje, die al die witte mensen machtig interessant vond en een kijkje kwam nemen! Het uur vloog voorbij, we hebben genoten en wilden eigenlijk nog lang niet weg. Gelukkig namen we niet dezelfde weg terug, maar een iets geleidelijker pad, al moesten we ook wel weer wat stroompjes oversteken en was het daar ook flink modderig. Na een welverdiende rustpauze hadden we een heuse diploma uitreiking, waarna we terug naar de auto's zijn gelopen en terug naar de lodge. Omdat we niet wisten hoe laat we terug zouden zijn natuurlijk, hadden we een packed lunch mee, maar die was echt zo slecht! Heb er wel wat van gegeten omdat ik honger had, maar meer ook niet. Gelukkig was het eten verder wel echt superlekker, de lunch de volgende dag heerlijk in de lodge was prima.
Terug bij de lodge ben ik naar de wc geweest, heb mijn badpak aangetrokken en heb heerlijk een stuk in het meer gezwommen met Koen, Jos, Ellie en Els, dat was een fijne beloning! Daarna een zalige douche, en naar de bar voor de eveneens welverdiende borrel. Voor het eten wat warms aangetrokken, aan het water en op 1800m koelt het best af.

De volgende dag lekker relaxed gedaan, boottochtje over het meer, et een bezoekje aan Mutanda Island, het enige bewoonde eiland van het meer, waar we toch nog even moesten klimmen naar het schooltje, waar de kinderen een liedje hebben gezongen, en naar de vrouwen die een kleine craftmakt hadden waar ze zelfgemaakte mandjes en matten verkochten. Terug naar de lodge voor lunch, een tukkie en rond half vijf weer de boot op voor de bird-sundowner, met drankjes, wat chips, popcorn en kaas weer het water op en vogeltjes kijken.
Met Koen en Els op het terras zitten wachten op de zonsondergang maar die was helaas niet zo spectaculair, maar wel gezellig kletsen tot het diner.

Gister op tijd weg, onderweg nog een half uur moeten wachten omdat de weg dichtging voor een vliegtuigje dat landde en weer wegging, en een reparatiestop voor onze truck, de veren piepten flink, hebben we snel een lunchbuffet onderweg gehad, niet echt bijzonder maar het vulde, om vervolgens op deze fantastische plek terecht te komen. Wat mij betreft blijf ik hier tot de volgende trip, geweldig!
'S Avonds een game drive, die viel erg tegen, iegenlijk alleen dezelfde dieren die we overdag, al game drivend op weg naar de lodge al tegen waren gekomen zoals zebra's, buffels, impala's en waterbucks. Daarna een heerlijke douche, en lekker slapen.

En vanmorgen regende het dus. Ik heb lekker op mijn gemak mijn tas ingepakt, net kwamen de bavianen ook een kijkje nemen dus ik ben de tent maar weer ingegaan, en ga nu lekker ontbijten. Om 11 uur vertrekken we richting Entebbe, hebben we vanavond nog een afscheidsdiner en brengen de heren ons naar het vliegveld. Morgenochtend vroeg ben ik dan weer in ons koude kikkerlandje.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Afscheid

En zo is de laatste ochtend alweer aangebroken, en ga ik vanavond afscheid nemen van dit schitterende land en zijn prachtige mensen. Het regenseizoen heeft ons uiteindelijk ingehaald, het regent pijpestelen, en de ervet monkeys schuilen in de bomen om me heen. Wat een prachtige plek is dit om ijn Oeganda avontuur af te sluiten, ik zou hier nog wel even willen blijven, zo mooi is het hier.
Maar ik was gebleven met de rit naar Queen Elizabeth NP.. Gelukkig niet zo lang, en we zijn nog gestopt bij een lokale markt, waar we even overheen zijn gelopen. Je kijkt je ogen uit, wat je daar allemaal ziet, sprinkhanen, die worden levend verkocht om thuis naar smaak te roosteren, allerlei vee, groente en fruit, gerookte vis, en allerlei kleding en huiswaar als potten, pannen, shampoo, afwasmiddel, noem maar op, het was 1 krieoelende massa waar wij als 8 mzungu natuurlijk erg opvielen. Volgens David (onze chauffeur) werd het later op de dag nog veel drukker, kan het me gewoon niet voorstellen!

De lodge ligt erg mooi, hele leuke kamer met openslaande deuren naar een klein terrasje met 2 stoelen, en uitzicht op Lake George. Hal vier zouden we vertrekken voor de game drive, maar David was de sleutels voor de truck vergeten, dus het werd een uurtje later. Het was inmiddels ook gaan regenen, het rommelde al sinds de lunch. Gelukkig werd het later weer droog, al had het de wegen niet echt goed gedaan, het was flink modderig. We hadden wat Uganda kobs gezien, wat verscgillende vogels en pumba's natuurlijk, toen de truck voor ons (we hadden maar 1 ranger) ineens omkeerde, en een niet heel duidelijk weggetje opging. We hebben flink gehobbeld en gedrift door de modder, toen we bij een andere wagen van Matoke kwamen; er lagen 2 leeuwinnen in het gras! Echt niet te zien gewoon, je zou er zo overheen rijden! Maar wel weer heel dichtbij geweest dus, gaaf! Later bleek dat er nog 2 leeuwinnen in de bosjes hadden gelegen (ze hadden allemaal een collar om). Via dezelfde weg weer terug, en op de plek waar we de weg weer opmoesten, kwam onze truck in de modder vast te zitten! Wij konden er goed om lachen, Musa heeft ons er uit getrokken met zijn wagen, en zo konden we weer verder.

Na een heerlijke nacht gingen we de volgende ochtend op tijd op pad voor een volle dag in het park, dus packed lunch mee. Dit keer hadden wij ook een ranger, en voor de lol hadden we gezegd dat we wel graag een mannetjesleeuw wilden zien, die hadden we nog niet gezien. En een luipaard natuulijk, dat sprak voor zich. Na wat waterbucks, een hippo in een groen poeltje, warthogs, buffels en een olifant, zagen we een stuk of 6 wagens staan, met ervoor....een leeuw! En toen we dichterbij kwamen zagen we ook de leeuwin liggen, net klaar met paren. Konden we mooi foto's maken, en verderop bleek er nog een mannetje te liggen, in een cactusboom! Licht was niet super, maar zo gaaf om gezien te hebben. Toen weer terug naar het verliefde paartje, want dat wilden we wel eens meemaken natuurlijk. Het was echt gaaf om zoiets in het echt te zien, ipv op tv.  Even verderop kwamen we de 4 dames van gister weer tegen, en later ook nog een eenzame leeuwin, dus 8 leeuwen op 1 dag, meer dan we tot nu toe in de hele reis hadden gezien!.
Midden in het park was een kleine craftmarket waar we wat geshopt hebben, en wat te drinken gehaald, om daarna verder te rijden naar het Kazinga kanaal, wat Lake George met Lake Edward verbindt.Met uitzicht op nijlpaarden in het water, en olifanten die de badende buffels een stuk verder jaagden hebben we onze lunch opgegeten, om om 2 uur de boot op te gaan, We hadden een bootje voor ons achten, heul fijn is dat. Echt zó ontzettend veel gezien, natuurlijk veel nijlpaarden, maar ook een badderende olifant, buffels, kobs, een stel olifanten die elkaar aan het uitdagen waren, en een paar krokodillen. Het laatste stuk was een plek waar echt heel veel vogels bij elkaar zaten, pelikanen, ooievaars, aalscholvers, reigers, noem maar op.

Na weer zo'n heerlijke nacht (boxspring bedden) gingen we pas om 9 uur weg, we mochten dus uitslapen, maar ik ben al zo gewend aan het vroegere opstaan, dat ik om 7 uur met mijn boek op de veranda zat.
Het was weer een lange auto-dag, maar hele mooie uitzichten, dus zeker niet vervelend. Het laatste stuk naar de lodge was echt hobbel de bobbel (African massage!) En de oprit, of liever afrit, naar de lodhe echt ontzettend steil!! En wat is het alweer een schitterende plek, op een schiereilandje in Lake Mutanda, met de wevertjes en ijsvolgels voor de deur, en uitzicht op een vulkaanketen.  \Met kriebels im mn buik ging ik slapen, met de wekker om 5 uur, want morgen was het.....

Gorilladay!!! Na een slechte nacht (Chinese bedden weer) was het wel even moeilijk toen de wekker ging, maar het was nog anderhalf uur rijden dus ik had nog even de tijd. Toen we er waren, waren we zo door elkaar geschud dat het nog wel even duurt voor mijn organen allemaal weer op de juiste plek zitten, zeker omdat we dezelfde weg terug gingen. Onze ranger heet Amos, en mijn porter was Janie ,mijn steun en toeverlaat voor het komende avontuur. En dat was het zeker, en wat was ik blij met haar, mensenkinderen wat een klim! Bijna steil omhoog, door de varens, bomen, lianen en al het molm wat op de bodem lag, waardoor je je soms flink kon vergissen en ergens doorheen zakte, waren gelukkig de gorilla's niet heel ver weg, al moest ik eerst even bijkomen voor ik mijn eerste blik op de silverback kon werpen. Wat een machtig beest is dat zeg, hij zat midden op het pad op zijn gemak wat van de boom te eten. Toen hij wegging gingen we verder op zoek naar de rest. We vonden een paar vrouwtjes en een kleintje, die al die witte mensen machtig interessant vond en een kijkje kwam nemen! Het uur vloog voorbij, we hebben genoten en wilden eigenlijk nog lang niet weg. Gelukkig namen we niet dezelfde weg terug, maar een iets geleidelijker pad, al moesten we ook wel weer wat stroompjes oversteken en was het daar ook flink modderig. Na een welverdiende rustpauze hadden we een heuse diploma uitreiking, waarna we terug naar de auto's zijn gelopen en terug naar de lodge. Omdat we niet wisten hoe laat we terug zouden zijn natuurlijk, hadden we een packed lunch mee, maar die was echt zo slecht! Heb er wel wat van gegeten omdat ik honger had, maar meer ook niet. Gelukkig was het eten verder wel echt superlekker, de lunch de volgende dag heerlijk in de lodge was prima.
Terug bij de lodge ben ik naar de wc geweest, heb mijn badpak aangetrokken en heb heerlijk een stuk in het meer gezwommen met Koen, Jos, Ellie en Els, dat was een fijne beloning! Daarna een zalige douche, en naar de bar voor de eveneens welverdiende borrel. Voor het eten wat warms aangetrokken, aan het water en op 1800m koelt het best af.

De volgende dag lekker relaxed gedaan, boottochtje over het meer, et een bezoekje aan Mutanda Island, het enige bewoonde eiland van het meer, waar we toch nog even moesten klimmen naar het schooltje, waar de kinderen een liedje hebben gezongen, en naar de vrouwen die een kleine craftmakt hadden waar ze zelfgemaakte mandjes en matten verkochten. Terug naar de lodge voor lunch, een tukkie en rond half vijf weer de boot op voor de bird-sundowner, met drankjes, wat chips, popcorn en kaas weer het water op en vogeltjes kijken.
Met Koen en Els op het terras zitten wachten op de zonsondergang maar die was helaas niet zo spectaculair, maar wel gezellig kletsen tot het diner.

Gister op tijd weg, onderweg nog een half uur moeten wachten omdat de weg dichtging voor een vliegtuigje dat landde en weer wegging, en een reparatiestop voor onze truck, de veren piepten flink, hebben we snel een lunchbuffet onderweg gehad, niet echt bijzonder maar het vulde, om vervolgens op deze fantastische plek terecht te komen. Wat mij betreft blijf ik hier tot de volgende trip, geweldig!
'S Avonds een game drive, die viel erg tegen, iegenlijk alleen dezelfde dieren die we overdag, al game drivend op weg naar de lodge al tegen waren gekomen zoals zebra's, buffels, impala's en waterbucks. Daarna een heerlijke douche, en lekker slapen.

En vanmorgen regende het dus. Ik heb lekker op mijn gemak mijn tas ingepakt, net kwamen de bavianen ook een kijkje nemen dus ik ben de tent maar weer ingegaan, en ga nu lekker ontbijten. Om 11 uur vertrekken we richting Entebbe, hebben we vanavond nog een afscheidsdiner en brengen de heren ons naar het vliegveld. Morgenochtend vroeg ben ik dan weer in ons koude kikkerlandje.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

vrijdag 24 november 2017

Wow!!!

Er zijn niet genoeg superlatieven om de afgelopen week te omschrijven!
Ik was gebleven bij Murchison Falls NP. Wat een ontzettend mooi en uitgestrekt gebied is dat, met verschillende soorten landschappen, van glooiend goudgele velden met gras, naar bos, palmbomen. En wat een dieren, hele kuddes Uganda kobs, oribi, Jackson hartebeest, giraffen, olifanten, warthogs, waterbokken, buffels, noem maar op. Geen zebra's alleen, dat had iets met de hoogte (of laagte) van het gebied te maken schijnbaar. De ochtend zijn we vanuit Gulu naar de gate van het park gereden, waar we ons goed moesten insmeren met DEET, vanwege de tse-tste vliegen die daar veel voorkomen. Gelukkig is de slaapziekte er volledig uitgeroeid maar de steek kan nog wel vrij pijnlijk zijn zei de gids. We zijn al spottend van de gate naar de Nijl gereden, die dwars door het park stroomt. Vanaf de volgende dag was de ferry een dag of 10 uit de roelatie vanwege onderhoud, dus vandaar dat we die dag 2 game drives hebben gedaan aan die kant van de Nijl, onze accomodatie lag aan de overkant, en de volgende dag de 2 bootsafari's.
In een luxe lodge midden in het park hebben we geluncht, waarna we voor de middag een ranger meekregen voor de 2e game drive. Wij hadden Sarah, een dame met een geweer, dus kijk maar uit ;-) Dit keer in een ander deel van het park (en dan hebben we nog niet alles gehad hoor!) Met weer andere landschappen, hele stukken lage bosjes, laag grasland langs de rivier. Omdat we in de ochtend al zoveel dieren hadden gezien was er in het begin niet heel veel te vertellen voor haar, maar ze was wel gezellig hoor, en wist een hoop over alle dieren. Maar we waren op kattenjacht! Ondertussen wel nog een troep bavianen gezien, maar die renden hard weg zodra je te dichtbij kwam, en een vervet monkey, en ineens, gingen we een stukje van de weg af, en daar lag ze, een leeuwin, in een bosje, zomaar vlak naast de auto! Echt zo ontzettend waanzinnig gaaf! Veel foto's natuurlijk maar ook gewoon genoten, we hebben er best lang gestaan. We moesten op tijd bij de ferry zijn natuurlijk, maar onderweg kwamen we een busje tegen dat naast een bosje stond, bleken 3 leeuwen in te liggen! Helaas helemaal verstopt dus moeilijk op de foto te krijgen. Toen was het echt een race tegen de klok, en bijna hadden we het gehaald, maar vlakbij de lodge waar we geluncht hadden stonden er ineens olifanten, vlak langs de weg aan allebei de kanten! En ook nog eens met een paar kleintjes. Gelukkig stonden er aardig wat wagens te wachten om naar de overkant te gaan, dus toch nog op tijd. De zonsondergang langs de Nijl was schitterend, maar helaas kwamen we dus wel in het donker aan, waardoor we niet goed konden zien hoe gaaf de locatie was, de tenten zagen er in ieder geval prima uit.
Omdat je vlak aan de Nijl zit, kunnen de nijlpaarden het terrein op en lopen er dus regelmatig te grazen, dit hoor je 's nachts als je in je tentje ligt, het knorren, het grazen, het rondklossen in het water.

De volgende dag was dus een waterdag, met in de ochtend een bootsafari stroomafwaarts richting Lake Albert, op zoek naar de Shoebill stork. Heel veel vogels gezien, ook nog een paar nijlpaarden, maar helaas niet dat lelijke beest. Wel als kers op de taart een koppel kraanvogels, zo mooi!
Na de lunch zijn we met een andere boot stroomopwaarts gegaan, naar de Murchison Falls. De gids beloofde gratis bier als we geen nijlpaarden zouden zien, nou dan hadden we onze ogen dicht moeten doen, wat een hoop hebben we gezien. Maar ook een giraf, wat waterbokken, warthogs, Afrikaanse visarenden, waterbuffels, olifanten en een paar flinke krokodillen. Veel kleinere vogels ook, die we 's ochtends ook hadden gezien, maar ook hele mooie bijeneters die in de wand van de rivier nestelden.
En toen opeens, na een bocht zagen we de waterval! Wat een geweld aan water komt daar door die smalle kloof naar beneden kolken. Ooit werd zelfs gedacht dat dit het begin van de Nijl was. Op een bepaald punt gingen degenen die wilden lopen van boord, de rest ging terug met de boot. Van onze groep gingen we allemaal, een unicum volgens onze eigen gids, meestal waren er maar een paar in de groep die naar de top liepen. We hadden ook hier weer een gids, en het was best een pittige klim, eerst met trappen, een deel in de zon, en nog een stuk naar beneden, maar de beloning was het zeker waard,  zo gaaf om te zien, en een verkoelende spray van de waterval. Bij de auto's had David nog lekker schoongemaakt fruit voor ons klaar staan, voor we weer de auto's in moesten voor de terugrit.

Hierna kwam de zwaarste dag van het programma, de rit van Murchison Falls naar Kibale Forest, iets wat, afhankelijk van de weg 9-12 uur kan duren! We hadden veel hobbels,  veel wegwerkzaamheden en hebben er zo'n 11 uur over gedaan. We waren helemaal gaar!

De volgende ochtend ging de wekker heel vroeg voor Theo, Mieke en mij, we gingen de hele dag achter de chimpansees aan. Half zeven begonnen we aan onze wandeling, gewoon langs de snelweg die door het regenwoud loopt. Op een bepaald punt gingen we de weg af, zo het bos in, zonder echt pad ofzo, al was er soms we een redelijk zichtbaar pad, maar meestal gewoon overal tussendoor. Eerst gingen we op zoek naar een groep die in het habituatieproces zit, wat zoveel betekent dat ze wennen aan de aanwezigheid van mensen. Die vonden we niet, dus naar de andere kant van de weg, naar het territorium van de gehabitueerde gemeenschap. Toen we daar liepen kwamer een kabaal vanaf de andere kant van de weg, de chimps! Ze bleken de weg overgestoken te zijn en aan de andere kant te zitten. Er zaten een paar mannetjes op de grond, vijgen te eten, waar we heel dichtbij konden komen. De rest zat bovenin de bomen, en het regende vanalles naar beneden, afgekloven vijgen, takken en andere dingen waarvan ik geloof ik niet wil weten wat het was 😋 Wat later kwamen ook de vrouwtjes naar beneden, en alles ging elkaar zitten vlooien,  waardoor we ook heel dichtbij een vrouwtje met een kleintje konden komen, van rond een maad oud,  zo schattig! Op een gegeven moment kwamen er wat groepjes andere mensen, die een uur erbij mochten zijn. Wij zijn toen weer even naar de weg gegaan, waar opeens de hele groep over kwam steken, terug naar hun eigen territorium. Wij zijn ook die kant opgegaan, vonden ze aan het eten in een andere boom, en ons af en toe uitdagend ook. Aan die kant was het een stuk drassiger, ik ben nog een keer onderuit gegaan ook, en uiteindelijk vond ik het wel genoeg, we waren al 5 uur in touw. We zijn teruggelopen naar het beginpunt, waar de anderen ook net terug waren. Musa heeft David gebeld om ons te komen halen, tegen de lunch waren we weer terug, een fantastische ervaring rijker.
In de middag hebben we een wandeling door het Bigodi swamp gemaakt, waar we 4 van de 6 daar aanwezige apensoorten hebben gezien, niet slecht dus, en als mooie afsluiter een paar schitterende toerako's, en een wandeling door het dorp terug, waar alle kindjes kwamen roepen en zwaaien 😍

Vandaag waren we vrij, maar konden een paar optionele dingen doen. We hebben een wandeling gemaakt door een theeplantage, om daarna een stukje verder te beginnen aan een wandeling langs de kratermeren naar eeen uitzichtpunt. Dat was flink klimmen, en met een paar anderen zijn we halverwege afgehaakt en heeft Musa ons naar de top gebracht met de wagen.

Morgen weer verder naar het volgende park, Queen Elizabeth NP. Ik heb helaas het verkeerde kaartje in mn fototoestel,  dus kan helaas geen foto's bijvoegen, maar zal wat op Facebook die ik op mn telefoon heb.

zaterdag 18 november 2017

De eerste week

Dus, ik had een heel bericht getypt in Jinja, in de hoop het te kunnen plaatsen de volgende ochtend,  maar helaas, geen wifi en uit nijd wiste het programma mn hele bericht 😭. Jammer maar helaas, nu een nieuw bericht begonnen,  achter in de truck op weg naar Moroto. Gaandeweg zal ik er wel wat aan toevoegen en bij de volgende keer wifi plaatsen, als het lukt kunnen jullie dit bericht dan lezen.

De vlucht begon met een tegenslag 2 passagiers kwijt die er uiteindelijk toch bleken te zijn, maar waardoor we eigenlijk 2 uur moesten wachten,  gelukkig konden we tussendoor waardoor het iets meer dan een uur was. Door wind mee, en een kortere stop in Kigali waren we gewoon op tijd in Entebbe. Omdat we vantevoren toestemming voor een visum aan moesten vragen, zou je denken dat het allemaal wat sneller gaat bij de douane,  maar die vlieger ging niet op, het duurde dus wel even. Voordeel was wel dat de bagage al een paar rondjes op de carousel had gehad eer we door de douane waren en we daar niet op hoefden te wachten. Het was vervolgens nog zo'n anderhalf uur rijden naar Kampala, waar het hotel op een van de 22 heuvels van de stad lag. De volgende ochtend bleek dat we een schitterend uitzicht hadden over Lake Victoria!
Omdat het niet zo ver was naar Jinja, 88 km, hoefden we niet zo heel erg vroeg weg, en kon ik lekker een beetje rommelen in mn tas enzo. Door de verkeersdrukte duurde het zeker 3 uur eer we er waren. We hebben bij een boat club geluncht, waarna we een boottochtje naar de bron van de Nijl hebben gemaakt. Met instappen begon het al een beetje te rommelen, op het meer een beetje te spetteren, maar al snel gingen de hemelsluizen open, echt niet te geloven wat een bui. We hebben geschuild in een hutje bij een groep werknemers van een visfarm, die vonden het wel grappig, al die mzungu op visite. Toen het droger werd zij  we verder gegaan, en hebben vooral veel vogels gespot, kingfishers, pelikanen, aalscholvers,  ibissen, zilverreigers en gele wevertjes.
De echte bron van de Nijl is door de stijging van de waterspiegel niet meer te zien als water dat uit de grond komt, maar je merkt het wel degelijk en je kunt het wel zien. Het is net of het water kookt, en de stroming nam de boot echt mee. Daarna door naar het hotel, wow, dat was echt onbeschrijfelijk,  het uitzicht vanaf de kamer op de Nijl is echt waanzinnig mooi! De kamer ook trouwens, ze noemen het een tent, maar het zijn 3 stenen muren en een puntdak, maar de voorkant is een tentdoek, en de ramen ook. Dus ik ben in slaap gevallen op het geluid van cicades en kikkers (hier zitten ze ook hoor Addy 😜)

Voor vanmorgen had ik de wekker vroeg gezet, voor de zonsopkomst, maar helaas was het te mistig. Wat later was het wel helderder en heb ik nog een paar mooie foto's kunnen maken voor we vertrokken rond kwart voor acht voor onze lange, hobbelige rit van vandaag. We zijn een paar keer gestopt voor foto's en een keer toilet voor we bij een tankstation stopten voor we dachten alleen wc maar een van de trucks bleek panne te hebben, twee hydraulische lijnen die tegen elkaar schuurden en een gaatje hadden veroorzaakt. Plakken lukte niet dus moest er een nieuwe komen. We hebben er een uur rondgehangen maar toen was het gefixt en konden we verder hobbelen, op zoek naar een geschikte plek om de packed lunches te verorberen, en het fruit dat Mussu onderweg nog gekocht had. Dat duurde nog wel even, en van al dat gehobbel moet je plassen joh! Een kwartier voor we stopten hield ik het echt niet meer en zijn we gestopt voor een origineel bushtoilet voor yours truely. Dat luchtte op zeg, daarna kon ik er weer even tegen. Het laatste stuk naar het hotel ging gelukkig weer over asfalt en konden we doorrijden. Ik heb een beetje zitten dommelen achterin, had wat last van mn hoofd en een dikke enkel van het vocht.
Dit is het minste hotel dat er bij zit, hopelijk hebben we dalijk stroom voor oa een warme douche. De rest is een stuk gaan lopen met een gids voor de zon onder gaat, ik ga zo ook ff buiten zitten om dat te zien denk ik.

16-11: Nou, die warme douche viel tegen, maar ach, het is warm genoeg voor een opfrisser. Gisteravond hebben we gegeten bij het guesthouse van het project wat we vandaag gaan bezoeken, en vanmorgen hebben we er ook ontbeten. Het Kara Tonga project dat helpt om de Karamojong stam en regio onder de aandacht te brengen van toeristen. We hebben een bezoek gebracht aan een van de vele dorpjes in de buurt, waar de gids ons rondleidde en vertelde wat er allemaal gedaan werd, hoe de mensen er leven etc. We hadden een hele horde kinderen achter ons aan, en ik had mijn selfiestick meegenomen. Dat leverde een paar mooie plaatjes op, ze vonden het zo grappig zichzelf terug te zien. Buiten het omheinde leefgebied waren ze aan het dansen en zingen en springen, dit dien ze elke dag blijkt. We hebben er zo'n 2 uur doorgebracht, waarna we de gidsen hebben afgezet, en in ruim 5 uur doorgereden zijn naar Kidepo Valley National Park. Onderweg nog moeten stoppen omdat onze truck dit keer een zachte band had Nadat die gemaakt was hebben we een schaduwplek opgezocht voor de lunch, een zgn. rolex, een ciapati met gebakken ei, gebakken ui en kaas, en dat opgerold als een pannekoek. Erg lekker moet ik zeggen, en ook weer vers fruit erbij, de mango van gister was nog wat hard, maar vandaag al een stuk rijper, lekker.
Bij de gate van Kidepo gingen de daken omhoog, schoenen uit, en stonden we op de stoelenom al game-drivend naar de campsite te rijden. We hebben aardig wat vogels gezien, buffels, Jacksons Hartebeests, verschillende andere bokjes, een klipdas, wrattenzwijnen en een gier. De hutjes zijn simpel maar prima, er is licht en electra tussen 19-22 uur, daarna gaat de generator uit. Omdat we hier  niet in een hotel zit, en er midden in het park natuurlijk geen restaurants zijn, is er door Matoke een kok ingehuurd die gedurende ons verblijf hier ontbijt, lunch èn diner verzorgt. Om half acht stond de tafel voor ons gedekt, met kaarsen en al, want het was donker natuurlijk. Vol van het driegangen diner zijn we met wat te drinken bij het kampvuur gaan zitten, terwijl de jakhalzen over het terrein liepen op zoek naar kliekjes.

17-11:  Vanmorgen vroeg op, haf zeven een kop thee en een koekje, om 7 uur de wagens in voor de 1e gamedrive met een ranger, de onze heet Philip. Toen we de hutjes uitkwamen bleken er op het veldje naast de hutjes een kudde waterbokken en zebra's te zijn neergestreken, zo gaaf!
Onderweg hebben we weer Hartebeests, zebra's en natuurlijk buffels gezien, maar ook de Ugana kob, zebra's, wrattenzwijnen, grote en kleine neushoornvogels, verschillende soorten patrijzen, apen, gieren, en een krokodil. Maar het mooiste waren de leeuwen! Op 2 verschillende plekken, een enkel vrouwtje, en heel ver weg, maar we hebben ze gezien!. Echt zo knap hoe ze alles kunnen vinden, ik heb bij de eerste leeuw geloof ik 5 minuten moeten zoeken eer ik m zag. Rond elven waren we terug bij de campsite, en stond er een Engels ontbijt met bacon, eggs en bonen klaar, lekkerrr (behalve de bonen dan...) Daarna waren we vrij tot de lunch om half twee, die was licht gelukkig, wat verschillende crackertjes met kaas, tomaat , tonijnsalade en creamcheese, je kon pakken wat je wilde. Daarna zitten kletsen, en kijken naar de wrattenzwijnen die op de site aan het grazen waren (op de knietjes) en de jakhalzen die in en uit het vuilnisvat sprongen. Op een geven moment kwam er een troep apen naar de waterpoel, zo grappig!
Om 4 uur op weg voor de 2e gamedrive van de dag, en na de alom vertegenwoordigde buffels zagen we een familiegroep olifanten! Even verderop kwam er ook nog een grote bul aanlopen, die ging op zn gemakje een palmstruik uit de grond trekken om op te eten, we stonden er vlak bij, en konden gewoon het gekraak van de takken horen! Verder hebben we nog maraboes, gieren, ooievaars en een giraffe gezien, was ook erg mooi.  Diner vanavond was beefstew, en marshmellows met gesmolten chocola toe, mmm. Nog weer even bij het kampvuur gezeten, maar morgenochtend hebben we heel vroeg nog een gamedrive (half zeven!), daarna ontbijten, en een uur of 5 naar Gulu.

18-11: Vanmorgen op de gamedrive niets nieuws gezien, wel hard gezocht naar katachtigen maar helaas lieten die zich niet zien vandaag. Toen we de site terug opreden zei Philip dat we nog even doorreden naar de rivier een klein stukje buiten de campsite, omdat daar olifanten zaten, of we dat goed vonden. Wat dacht je, tuurlijk!echt zo ontzettend dichtbij ben ik nog nooit geweest, e staken vlak voor de auto de weg over, de kleintjes werden helemaal beschermd tegen die enge wagen, en je kon ze horen brommen, zo gaaf!!
Daarna weer een Engels ontbijt, tassen pakken en de wagen in. Dit keer bleef het dak dicht, maar dat was niet zo erg. In de reispapieren stond dat het vandaag zo'n 9 uur reizen was, maar gelukkig is de weg een heel stuk verbeterd, en al zijn ze op veel plekken nog aan de weg bezig we hebben er een uur of 5 over gedaan. Enn toen waren we weer in de bewoonde wereld, had ik ruim 300 nieuwe whatsapp berichtjes en heb ik even gezellig met  Stijn gekletst via WhatsApp. Daarna al het stof van de weg van me af gewassen, niet goed genoeg bleek toeb ik me afdroogde....hele handdoek rood!
Na de douche lekker op het terras gaan zitten, daar kregen we ook het avondeten, was wel wat rommelig maar zeker lekker. Morgenochtend weer vroeg weg, dus hierna nog even m'n verslag op ouderwets papier zetten en dan slapen! Morgen weer nieuwe gamedrives in Murchison Falls, met nieuwe dieren ook hopelijk.

maandag 2 oktober 2017

Nieuwe avonturen

Het is alweer even geleden, we zijn alweer bijna 2 jaar terug van ons avontuur in China en Tibet. Er is ongelooflijk veel ingrijpends gebeurd in die twee jaar, waar ik toen (gelukkig) nog geen weet van had. Ik ben tante geworden voor de tweede keer, en heb nu naast een heel lief en stoer 9-jarig neefje ook het liefste en leukste nichtje van bijna 1 jaar. Maar ik heb ook afscheid moeten nemen van mijn vader twee maanden geleden. Door het laatste stonden de voorbereidingen voor mijn volgende solo-avontuur op een laag pitje, maar met nog 6 weken voor ik vertrek is dat weer in een hogere versnellinggekomen.

Ik heb inmiddels mijn visum geregeld, malariapillen gehaald (de rest van de vaccinaties waren nog up to date) en mijn krat met vakantiespullen van de vliering gehaald.
Gisteren was er een informatiedag van de reisorganisatie in de Apenheul die al lang volgeboekt was, maar nadat ik een berichtje zag op Instagram waar ik op gereageerd had, kreeg ik alsnog een uitnodiging vrijdag! Het was een erg informatieve dag, en ik kijk steeds meer uit naar mijn vertrek.
Langzaamaan kan ik steeds weer wat van mijn to-do lijstje afstrepen, en komt er wat rust terug in mijn hoofd.

Maar waar brengt mijn avontuur mij dit keer vraag je je wellicht af. Nou, naar Oeganda ! Binnenkort sta ik oog in oog met onze familieleden,  de gorilla's en chimpansees,  en ga ik natuurlijk op zoek naar de Big 5.
Binnenkort meer!

zondag 27 september 2015

Druk druk druk

Poe hee, wat kun je het druk hebben op vakantie zeg! Gewoon geen tijd om de boel bij te houden, op papier loop ik al achter, en Mo helemaal 😉. Wat een indrukken, en amper tijd om het een te verwerken voor het volgende begint.

Ik was bij Lhasa gebleven, we werden door onze gids voor de komende week, Norbu, verwelkomd in Tibet met een witte sjaal, en we moesten een stukje lopen naar de bus. Poe hee, dan merk je ineens wel dat je op 3650 meter hoogte zit! Vanwege een nieuwe regel mogen er niet meer dan 20 mensen in een bus, dus we hadden er nog een kleintje bij waar 5 mensen in konden. Heeft iets te maken  met ongelukken, als er 20 man of minder omkomen mogen ze het in Tibet zelf oplossen, anders moet het via Beijing. Er moet per groep nu ook een politieagent mee als je de stad uitgaat met de bus. Rare jongens die Snezen.

We hebben een beetje rustig aan gedaan om aan de hoogte te wennen, en 's avonds zijn we bij Dunya gaan eten, een restaurant aan de andere kant van Barkhor square dat o.a. door een stel Nederlanders gerund wordt. Boven hebben ze een bar met terras. Was erg gezellig, en heb weer een dier aan mijn etenslijstje kunnen toevoegen; een yak sizzler gegeten, yaksteak op zo'n kokend hete ijzeren plaat. Met frietjes en mayonaise!
Op weg naar Dunya zijn we over Barkhor square gelopen, je tas moet dan door de scan en je moet door een detector lopen. Tibetanen moeten ook hun id-kaart langs een scanner halen, Chinezen hoeven dat natuurlijk niet. Hoe bedoel je discriminatie. Op de terugweg wilden we weer over het plein, een aantal waren al door de controle, toen een paar Tibetanen,  en vervolgens mocht de rest niet door. Natuurlijk geen woord Engels, we moesten wachten. Op een gegevenmoment kwam er een Duitser langs die daar kennelijk bekend was, in ieder geval sprak hij Chinees. Toen bleek dat we er zonder gids niet meer door mochten. Toeristje pesten heet dat. Omlopen dan maar.

Uiteindelijk nog redelijk geslapen,  ondanks de planken die hier door moeten gaan voor matras. De volgende dag stond het Potala paleis op het programma, de vroegere verblijfplaats van de Dalai Lama. Je  moest gepast gekleed, en er mocht geen water mee naar binnen, je kon binnen wel weer water kopen. Lange legging onder mn lange rok dan maar, warrum! Uiteindelijk bleek een heleboel niet mee naar binnen te mogen, zelfs mn lenzendoosje met klein beetje vloeistof niet, maar ook geen medicijnen etc. Alles bij Peter ingeleverd, die zou ons bij de uitgang opwachten. Van buiten mocht je foto's maken,  binnen helaas absoluut niet. Het was flink klimmen, zowel in het gebied om het paleis als erbinnen, je steeg daar maar liefst nog eens 150 meter! Doordat een paar weken geleden een of ander festival was, was de grens een tijdje gesloten geweest, en waren er niet veel toeristen nog. Daarom mochten we langer blijven in het gebied om het paleis, maar voor binnen hadden we exact een uur, anders zou Norbu flink in de problemen komen, hij kon zelfs zijn licentie een jaar kwijtraken! We werden dus in flink tempo langs de verschillende kamers en kapellen gejaagd, maar het was alsnog erg indrukwekkend.

Nadat we op ons gemak naar beneden waren gelopen, hebben we de spullen weer bij Peter opgehaald, hij ging Erik en Leo ophalen, die hadden last van de hoogte en waren niet mee. Op een dakterras gegeten, yakburgertje, lekker hoor 😁 Nog even over het Barkhor square gelopen, waarna we de Jokhang tempel in zij gegaan. Het was er flink druk, Jokhang is het heilige der heiligen voor de Tibetanen, er worden bedevaarten naar gemaakt, en mensen liggen ervoor te bidden, indrukwekkend om te zien. Binnen zij we langs een aantal kapellen gegaan, overal brandden yakboter lampen, en de Tibetanen liepen met thermoskannen met gesmolten boter langs de kapellen die zij belangrijk vonden, hun gebeden prevelend en yakboter bij de lampen gietend. 's Avonds weer bij Dunya gegeten, burgertje, lekkerder als 's middags.

De volgende ochtend eerst de was ingeleverd, dat was nog een heel gedoe, omdat gister bij Mindy een shirtje miste, wilde ze precies weten wat er in zat. Had voor de zekerheid zelf ook alles opgeschreven en gefotografeerd. Rond tienen weer naar Barkhor square, we wilden de kora lopen, en wat shoppen. Om 2 uur moesten we weer klaar staan, we gingen naar het Sera klooster. Elke dag debatteren de monniken daar, wat eigenlijk inhoudt dat ze elkaar een soort van overhoren, echt fascinerend om te zien, ik kon er naar blijven kijken. Daarna nog wat rondgedwaald door het complex, vroeger woonden er veel meer monniken. Voor de verandering hebben we ons bij Dunya af laten zetten, en hebben eerst lekker wat gedronken op het terras en daarna een heerlijke Dunya pizza op. Daarna de was opgehaald (alles compleet) en lekker gaan tukken.

Volgende bestemming was Shigatze, waar we twee nachten zijn gebleven. Dit ligt op 3800 meter, stukje hoger dan Lhasa dus. We moesten even wachten op 'ons'  politieagentje, die in de grote bus meereed. Ik ben inmiddels flink verkouden geworden, en ben lekker het kleine busje ingedoken, lekker rustig. Met dat kleine busje ga je natuurlijk een stuk sneller, zelfs met de controleposten onderweg, dus we waren vrij vroeg bij de lunchplek. Toilet was een gat in de grond boven een afgrond, fantastisch 😉 eigenlijkmeen stuk schoner dan andere toiletten die ik ben tegen gekomen. Ook stonden er een aantal kraampjes met snuisterijen,  errug verleidelijk. In het zonnetje zitten wachten op de rest. Het tweede stuk zijn we een paar keer gestopt voor een kodakmoment, een plekje moesten we eerst een stukje naar beneden lopen, en dat was terug goed te merken, die hoogte, ik leek wel een werkpaard zo stond ik te hijgen.
We hadden een ander hotel omdat het oorspronkelijke hotel de komende paar dagen zonder warm water zat, en als compensatie konden we daar gratis ontbijten. Als rechtgeaarde Hollanders zeiden we daar natuurlijk geen nee tegen. De Nepalese eigenaar had ook een restaurantje ernaast, maar dat was om vage redenen door de overheid drie dagen gesloten. Maar dat was snel opgelost, het buffet stond nu in de ontbijtzaal, en je kon ook gewoon a la carte bestellen. Ik had geen trek in het buffet, sowieso niet veel trek, dus een noodelsoepje en een naan was meer dan genoeg.

De volgende ochtend zouden we om half negen met zn allen naar het hotel lopen voor het ontbijt, maar ik had mn wekker niet goed gezet,  dus verslapen 😳 Gelukkig waren we niet veels te laat, en stonden de anderen nog buiten te wachten tot ze de ontbijtzaal inkonden toen we aan kwamen lopen. Vanuit het ontbijt zijn we naar het Tashilhunpo klooster gelopen, waar we weer rond werden geleid door Norbu. Rond twaalven begon er een maskerdans, maar helaas konden we er vanaf het klooster niet bij, dus omgelopen. Beetje dringen en over de hoofden heen wel iets kunnen zien maar niet veel. Het terrein had veel weg van Parkpop na afloop, wat een zooi lag er. In een restaurantje simpel fried rice gegeten, en toen begonnen aan de kora. Daar staan om het klooster 3000 gebedsmolens, niet te doen om ze allemaal te draaien maar we hebben ons best gedaan Belin! Het was een mooie tocht, fantastisch uitzicht over het kloostercomplex, en aan het eind, liep ik nog met Peter, Jolanda en Antoon toen we een paar monniken de berg op zagen lopen. Terwijl we hun nakeken kwam er uit een gebouwtje achter ons ee n non, die ons uitnodigde op de thee! Het huisje was een klein rechthoekig gebouw met aan een lange en korte kant een bank, aan de andere lange kant een altaar, en er bleken een stuk of 9 mensen daar te slapen gewoonlijk. We kregen thee, fruit, en ook nog uitgelegd hoe je tsampa maakt, iets dat ze hier als ontbijt eten, boterthee met daarin een soort meel en wat suiker. Was niet eens vies eerlijk gezegd. Daarna via de lokale markt weer terug naar het hotel gelopen. Ik had waarschijnlijk niet genoeg gedronken, en had ontzettend kramp in mn darmen. Ben dus lekker in het hotel gebleven, en niet mee gaan eten.

De 90km lange rit naar Gyantse duurde wel een paar uur, eerst reden we al 2x verkeerd om de stad uit te komen, daarna moesten we bij het politiebureau wachten omdat ze de paspoorten nog moesten controleren,  en onderweg waren er snelheidscontroles, dus moesten we steeds wachten om niet te vroeg bij de volgende controlepost aan te komen. Dan ben je zo 5 uur verder, in Nederland niet voor te stellen dat je zo lang doet over zo'n klein stukje  (files daargelaten natuurlijk). Nadat we de spullen op de kamer hadden gedropt zijn we naar het plaatselijke Kumbum monastery geweest, dat helaas voor ons gerenoveerd werd, dus was er veel gesloten. Kan ook wel merken dat je een beetje tempel/kloostermoe wordt, heb het wel gezien nu eigenlijk. Ik ben met een paar mee terug in de bus naar het hotel gegaan, de rest ging nog verder lopen naar de burcht. Maar gelijk boodschappen gehaald voor het ontbijt, we vertrekken om vijf uur morgenochtend weer naar Lhasa,  vanwege werkzaamheden aan de weg. Ontbijten in de bus dus, en lunchen aan een heilig meer. Lekker watermeloen en druiven gehaald en wat broodjes. Alles is zo zoet hier, ook het brood. Ik ben nog steeds niet echt lekker, hoest me suf, waarschijnlijk toch de hoogte, we zitten nu op bijna 4000 meter.

De volgende ochtend heel vroeg op dus, ben weer het kleine busje in gekropen, en daar was ik maar al te blij mee achteraf. Bij de eerste stop liet onze chauffeur even aan de gids zien hoe het de dag ervoor geweest was, hij had wat foto's van een collega gekregen. Die hadden maarliefst 17 uur stil gestaan, het bleek dat de weg om 9 uur gewoon afgesloten werd! Doorrijden dus, want daar hebben we natuurlijk geen zin in! We kwamen steeds hoger, en ik kreeg steeds meer koppijn, misselijk ook al was dat niet te erg. Wel er uit geweest bij de stops die we hadden, maar het was bij het meer echt te koud, en daar waren we al rond ontbijttijd trouwens. Het hoogste punt was tond de 4800 meter, verder heb ik lekker rustig achterin het busje gezeten, en gelukkig naarmate we dichterbij Lhasa kwamen en dus ook lager, werd mn hoofdpijn minder.
In Lhasa maar weer een rondje om de Jokhang gelopen,  twee zelfs! En lekker geshopt 😄, 's avonds maar weer bij Dunya gegeten, niet origineel maar wel lekker. Daarna tas ingepakt voor de tweede en laatste binnenlandse vlucht, naar Shangrila.

Tot zover weer even!

Groetjes Es en Mo

woensdag 16 september 2015

Tashi delek

We zijn alweer een week onderweg en inmiddels op weg naar Tibet. Net kwam een official langs op zoek naar Peter, hij moest weten wie wie was, maar uiteindelijk niets aan de hand. Rare jongens die Chinezen! Volgens hem gebeurt dat nog wel een keer of twintig de komende week.

Maar waar was ik gebleven, Beijing geloof ik nog. De laatste ochtend zijn we met het ov een stuk de wijk ingegeaan, om via een boeddhistische tempel, een parkje en een pagode terug te lopen naar het hotel. In het parkje waren heel veel mensen met van alles en nog wat bezig, stijldansen, concubine-stijl dansen, en flaneren met de kleinkinderen. Het was het hoogtepunt van de dag. Vlak bij het hotel in een supermarkt boodschappen gehaald voor in de trein, bak noodels, koekjes, chips etc.
De nachttrein was een hele belevenis, hardsleepers dus met zn zessen in een cabine, drie bedjes boven elkaar. Het voeteneind was open en er zaten klapstoelen en tafeltjes tegen de andere wand. We hebben het prima naar ons zin gehad, de uren vlogen om, Yahtzee gespeeld, gekletst, gegeten en om tien uur ging het licht uit!

Ik heb wat hazenslaapjes gedaan, en voor ik het wist was het vijf uur en moesten we de spullen bij elkaar gaan zoeken en uitstappen. We waren in Xi'an. Het hotel lag tegenover het treinstation dus we hoefden niet te ver te sjouwen met onze bagage. Helaas was er nog niet veel open voor het ontbijt, en de kamers waren natuurlijk ook nog niet klaar. Voor het ontbijt hadden we drie keuzes: een 5 sterren hotel waar het ontbijt 100 yuen kostte. Niet dus, dus bleven de KFC en de McDonald's over. Het werd de Mac, en om half zeven waren we terug in het hotel, waar we in ieder geval de kamers op konden al waren ze nog niet allemaal schoon.
Ff gedoucht en wat schoons aangetrokken, en om half acht zaten we in de bus naar het Terracotta leger, een uur eerder dan in eerste instantie gepland door gids Nina. Het was maar goed ook, ze gingen om half negen open,  wij waren er iets later maar het was nog niet zo gek druk, dus we konden goed alles bekijken, fotografen en in ons opnemen. We hebben allebei een beeld gekocht wat nu op weg is naar Nederland. Toen we terug waren ff gerelaxt en daarna op weg naar de stadsmuur om te gaan fietsen. Dat was een flink stukkie, 13,74km om precies te zijn 😉 Wel lekker om eens wat anders te doen dan lopen. We zouden om zes uur vertrekken naar het dumplingrestaurant, maar toen waren we nog onderweg terug vanhet fietsen, dus ze moesten even op ons wachten. Het restaurant was net een vreetschuur, maar het was het beste restaurant van de stad ervoor, en dat was duidelijk,  het zat er afgeladen vol! We kregen een assortiment van wel 30 verschillende soorten dumplings geloof ik, de schalen bleven komen, de ene nog lekkerder dan de andere. We gingen rollend naar buiten.
Mo ging naar het hotel terug, ik ben met een aantal nog de moslimwijk ingegaan, erg gezellig, ff een stukje door de soek gelopen. We waren alleen de anderen kwijtgeraakt in het gedrang, dus ik bleef met Peter, Corrie en Marianne over, en zij wilden terug lopen. Ik had geen zin om alleen terug te gaan met de bus dus ben ik meegelopen. Een kilometer of vier, een uur over gelopen, ik was bij mn enkels afgesleten!

De volgende ochtend vertrokken we om negen uur richting vliegveld voor de vlucht naar Xining. Dit ligt op 2275 meter, dus kunnen we vast wennen aan de hoogte. We zijn gelijk doorgereden naar een taoistische tempel met chinese invloeden. Was mooi om even rond te lopen, al voelde je de hoogte wel een beetje bij het beklimmen van de trappen.
Daarna doorgereden naar het hotel, waar we lekker ff hebben kunnen uitpuffen, mama ff gebeld met WhatsApp, maar de vertraging was te erg. 's Avonds een paar deuren verder hotpot gegeten, de Chinese versie van fonduen mawr dan met groentenbouillon. We zaten aan twee tafels, en aan de andere tafel kwamen ze eerst de bestelling opnemen, en er was alleen een Chinese kaart, zonder plaatjes. Ze wilden per categorie precies weten wat wat was, die meiden spraken geen Engels,  dus dat werd een langdurige kwestie. Toen hebben we aan onze tafel ook zo'n kaart gepakt, serveerster erbij en de Point It. Een paar dingen als champignons hadden we van de andere tafel opgepikt dus die gelijk aangekruist,  en vervolgens in de Point It een koe aangewezen,  en het meisje een gerecht op de kaart. Dat ook zo met de rest gedaan, kip en varken, en bij de groenten maar wat gekozen. Bij de andere tafel was inmiddels een engelssprekende klant van haar eten afgehaald om te helpen,  dus dat was ook goed gekomen. Toen de spullen voor onze tafel kwamen moesten we toch wel heel erg lachen. De kip was kipklauwtjes, de koe bleek uiteindelijk koeienmaag te zijn, varkensvlees was ham. We hebben op de andere tafel maar even nog wat gerechten aangewezen die wij ook nog erbij wilden. Best lekker, al had er wat meer smaak aan de bouillon kunnen zitten.
Ondertussen kwamen de serveersters steeds langs met andere telefoons, want elke Chinees in het restaurant wilde wel een foto van die Westerlingen. Een van hen heeft Jolandanog geleerd met stokjes te eten, en wilde met iedereen op de foto.

De volgendedag zijn we naar een andere taoistische tempel geweest, waarvan je een goed uitzicht had over de stad. Vooral heel veel flats. Onze gids had de chauffeur gevraagd om een restaurant voor de lunch te zoeken waar ze de vierkante noodels uit de streek hadden,  dat is hem goed gelukt! We kwamen terecht in een lokaal tentje, waar subiet mensen van hun plek werden gehaald om plaats te maken voor ons. Het was echt superlekker, vrij pittig en veul, kreeg het gewoon niet op! Vervolgens weer door naar Taersi, waar het Kumbum klooster staat. Hier is de stichter van de Gelugpa sekte geboren, de orde van monniken waar ook de Dalai Lama en de Panchen Lama toe behoren. Het was erg mooi, maar ik had helaas wat last van mn darmen, dus dat had wel invloed op mijn beleving. We hadden niet heel veel tijd, want we moesten ook nog boodschappen doen voor de Hemeltrein naar Lhasa! We kregen een half uur in de supermarkt, we moesten voor avondeten, ontbijt en lunch halen want het was 21 uur. Water vooral dus, en wat cola, koekjes, chipjes, fruit, noodels en zowar, ze hadden broodjes en kaas!

In eerste instantie zouden we de trein van 5 uur hebben,  maar bij aankomst op het vliegveld hoorden we al dat die plekken waren geconfisqueerd door de overheid voor de soldaten wisseling van de wacht. We hadden inderdaad in Xi'an heel veel soldaten gezien. We hadden nu een trein later, om kwart over zeven en eerste klas plaatsen. Dat is 300 yuan duurder, maar daar betaalde de overheid de helft van. Op het station aangekomen bleken we vertraging te hebben, 20 minuten, ach, is nog te doen. Beetje rondgelopen, beetje rondgehangen,  Chinese selfies gefotobomd, en toen werd het ineens acht uur. Dan maar eten! We waren de attractie van het station, een kudde loslopende Westerlingen! Lang verhaal kort, we vertrokken om 9 uur! De coupé 's waren nu afgesloten, je zat er maar met zn vieren in en de bedden een stuk zachter. Goede ruil wat ons betreft. Wc's werden nu ook beter schoongehouden, en vuilnisbakken geleegd. En je kon alsnog gewoon bij elkaar buurten. Uiteindelijk heeft de trein de tijd wel weer ingehaald, dus rond de geplande aankomsttijd waren we in Lhasa. Maar daarover later meer!

Groetjes Es en Mo